Single in Amsterdam
Ik ben rond de dertig en woon in Amsterdam.
Op mijn log schrijf ik over mijn belevenissen en ervaringen…

Hoe komt het toch dat mannen hun piemel als zelfstandig levend wezen zien?

Het begint al vroeg, in de kindertijd… Vriendjes die op rij kijken wie het verst kan plassen.
Maar dat kinderlijke verdwijnt niet meer.

Vreemd gegaan? It wasn’t me, het was m’n piemel… Daar kan ik toch niks aan doen?
Dat kun je me gewoon niet kwalijk nemen…

Meisjes daarentegen zijn veel minder trots op hun geslachtsdeel, bovendien is het gewoon een onderdeel van hun lichaam, net als de rest.

Misschien komt het omdat het lid van mannen los aan het lichaam bungelt. Op die manier kunnen ze er trost op zijn als het ze uitkomt maar er ook afstand van nemen als dat ze vrijwaard van verantwoordelijkheden. Of misschien heeft het met opvoeding te maken, mannen wordt van jongs af aan geleerd naar buiten te treden (en dus ook met pielemoos)

Begrijp me niet verkeerd, je kunt er ook een hoop lol mee beleven, vooral de piemeldans blijft een bron van vermaak… Maarre zeg nou zelf, zie je een vrouw vol trots de vagina-dans doen? Of met haar vriendinnen kijken wie het verst kan plassen?

Is toch weer een klein evolutionair verschilletje (foutje?) tussen het mannelijke en vrouwelijke geslacht…

Sommige mannen zo zo ontzettend goor… Een vrouw zal je zoiets nooit zien doen…

Ik denk dat het een overblijfsel uit de oertijd is… Man gaat met knuppel uit grot om eten te vangen…

Waar ik het over heb? Laatst zag ik het op 1 dag twee! keer gebeuren.
Mannen die hun neus ‘snuiten’ op straat!!! Exc3xa9n neusgat wordt dicht gehouden en met al de lucht in hun longen wordt het andere neusgat geledigd…. Bah!!

Hierdoor zie je het snot van een ander voor je neus op straat belanden…
Waar ik nog overheen moet lopen.

Ook zo goor… mannen die kwatten op straat. Zie je ook nooit een vrouw doen. Tenminste, ik heb het nog nooit gezien. Ook zo smerig! Vooral als je op straat van die kwatjes ziet liggen met de groen-gele stukken er nog in…

Aan alle mannen die het niet doen… sorry dat jullie sekse-genoten zo zijn… Ik begrijp dat jullie er ook niks aan kunnen doen. Maar wat is dat toch? Zou het echt een overblijfsel uit de oertijd zijn? Of missen ze gewoon een decorum gen?

Bij deze een oproep: doe het niet! Het is echt txc3xa9 smerig voor woorden en bovendien schadelijk voor je soortgenoten…

Waarom lukt het me niet om consequent naar de sportschool te gaan?

Ik ben al lid, de sportschool is net helemaal vernieuwd, de sfeer is best aardig en ik kan weer weg als ik wil. En toch is de stap groot.

Keurig ging ik een tijdje elke week vol goede moed. Flesje water mee, handdoekje, net echt. Met stalen gezicht loop ik de fitnesszaal in en installeer mij op een fiets- of stepapparaat. Om na 3 minuten totaal uitgeput met duizelingen in mijn hoofd er weer af te stappen. Maar ik sport! Ik ben bezig, ik voel het bloed door mijn aderen suizen.

Ik voel me duidelijk beter, het blubbert allemaal stukken minder, m’n nek en rug voelen minder stijf en ik voel me daarna echt energieker.

Om de week erop toch weer te denken: ‘boodschappen doen is nu echt belangrijker.’ ‘Goh, is het al zo laat, dan is het te druk op de sportschool.’ ‘Ik ben nu te moe, kan beter m’n energie sparen voor de rest van de dag.’ ‘Ik heb gisteren gewandeld naar de tram dus heb ik in feite al gesport.’ Of ‘Het gaat om m’n innerlijk, niet om m’n uiterlijk.’

Laatst sprak ik een collega maatje 34 die elke dag gaat. ‘Zo lekker, ik zou niet zonder kunnen!’, riep ze. Dan denk ik: ‘Hoe kan dat nou’? Wat is er dan zo leuk aan? Is het de endorfine die aangemaakt wordt? En waarom wordt ‘ie bij mij dan niet aangemaakt? Ga ik te kort?

Tja, ik denk gewoon dat de mensheid in twee groepen op te delen is. De groep die van sporten houdt en niet zonder kan en de groep die dat niet heeft… Wel duidelijk waar ik toe behoor…

Vriendjes komen en gaan, vriendinnen blijven…

Ze hebben altijd de beste adviezen, zijn in geval van nood direct beschikbaar en kunnen dingen relativeren waardoor je door de bomen het bos weer ziet.

Zo mailde ik laatst een vriendin op welke momenten ik mijn ex mis. Dat is namelijk als:

a. ik een slok op heb,
b. ik zin heb om te zuipen maar niemand kan,
c. als m’n auto stuk is,
d. als ik geen geld meer heb…

Waarop ik de geniale en relativerende antwoorden kreeg:

a. als je een slok op hebt mis je altijd wel iemand, nu is hij dat toevallig maar kan net zo goed iemand anders zijn.
b. als je zin hebt om te zuipen en niemand kan is dat altijd kut en heeft de hele wereld je verlaten en zal je na drie weken pas gevonden worden als je overleden bent. Dat gevoel heeft iedereen.
c. gelukkig bestaan er ook garages, heel makkelijk, je hoeft ze namelijk niet 36 keer te vragen of ze het nu eidelijk eens willen doen. Kost wel een smak geld maar dat geeft niet want binnenkort word je heel rijk met schrijven.
d. zie c.

Do i need to say more? Geweldig toch…

Ik was laatste in Eindhoven voor een interview en wat schetst mijn verbazing?
De mensen in de winkel groeten???

Zeer eigennaardig…

In de supermarkt keek ik achter me om te kijken of de winkelmedewerker het tegen iemand anders had, maar het was echt tegen mij…
Zelfs in de kiosk op het station, in de bus en bij het neerleggen van toiletgeld… een vriendelijk goedemiddag en tot ziens…

Deze vreemde gewaarwording had ik al eerder meegemaakt bij mijn zus in Maastricht…

Gelukkig duurde deze shocktoestand niet lang..

Eenmaal terug in Amsterdam rekende ik mijn boodschappen af bij de kassa en de cassiere zag me niet eens staan. Vrolijk door pratend in een taal die ik niet verstond haalde ze de boodschappen langs de scanner.

Om te eindigen met de opmerking: ‘bonus’, waarmee ik al gauw begreep dat het meisje wilde weten of ik een bonuskaart had.

Het wisselgeld wordt hup in mijn handen geduwd zonder ook maar een blik te wisselen en terwijl ik rustig mijn boodschapjes aan het inpakken was, werden de boodschappen van de volgende, wederom zonder een blik te werpen in mijn vak geduwd…

Ach ja, ik was weer thuis… Welkom in Amsterdam..

In mijn ogen heb je twee soorten kroegen:

Hip, snel en trendy en bruin, gezellig en authentiek…

Waar ik woon komen steeds meer van het type ‘hip, snel en trendy’

Omdat je toch een beetje bij moet blijven en ik graag nieuwe dingen ontdek ging ik laatst met een vriendin naar zo’n hippe bar (heet ook geen kroeg meer maar bar…)

De naam was al redelijk onmogelijk uit te spreken namelijk Bar ca, met een haakje onder de c. Tafels en stoelen zoals ik die ken waren er niet alleen een soort hippe rode leren zitdingen tegen de muur en een soort sta-tafels…
Gelukkig voor ons kon je bij de statafels een soort ‘barstoelen’ plaatsen zodat het net leek alsof je op een stoel aan een tafel zat.

Helaas, we kwamen bedrogen uit. Eenmaal zittend kwam de tafel tot ongeveer kin hoogte waardoor we onze armen moesten optillen naar boven om het drankje te pakken. En het hippe rode leer bleek nogal zacht waardoor we half weg zakten naar een kant.

Bij zo’n hip geval hoort natuurlijk ook hele hippe bediening. Lees: ik weet niks maar ben wel knap…
Op de vraag ‘welke wijn heb je?’ werd gereageerd met een blik alsof ik haar vroeg de stelling pythagoras uit te leggen namelijk ‘huh’

Leuk om weer eens iets nieuws te proberen maar voortaan houd ik het gezellig bij mijn oude vertrouwde gezellige stamKROEG…

Waar ze weten hoe de wijn heet en de bediening is aangenomen op gastvrijheid…

Single zijn is heel normaal. Dat wordt je vanaf dag 1 dat je weer single bent vertelt.
Of: een relatie moet een aanvulling zijn en geen opvulling… tralala…

Maar waarom is dan (bijna) de hele maatschappij ingericht op relaties?
Of anders gezegd, waarom is de maatschappij niet ingericht op singles terwijl er zoveel miljoen van zijn?

- Alleen uit eten is iets wat je zelden ziet, dat is namelijk niet de norm.
- Op vakantie? Leuk, maar als je alleen wilt betaal je wel een extra toeslag.
- Als je getrouwd bent of een samenlevingscontract hebt, krijg je allerlei belastingvoordelen, als single niet.
- Kinderen zijn gratis meeverzekerd (als single ben ik bijna het driedubbele gaan betalen en je krijgt geen korting als je gxc3xa9xc3xa9n kinderen hebt terwijl me dat in verhouding toch goedkoper lijkt voor de verzekeringsmaatschappij.)
- Ouders krijgen kinderbijslag. Waarom krijg ik geen ‘ik moet alleen zien rond te komen maar de vaste lasten blijven hetzelfde’ bijslag?
- Er zijn voor allerlei groepen ziektekostenpolissen (diabeten, chronisch zieken, studenten, 55 plus, medici etcetera) Waarom geen polis voor de single?

Misschien een idee voor de aankomende gemeenteraadsverkiezingen?

Mijn stem krijgen ze!

Sex and the city vond ik een ontzettend leuke serie, vaak lag ik helemaal dubbel van het lachen.

Maar de serie is niet echt waarheidsgetrouw…

Want welke single:

-kan rondkomen van af en toe een column schrijven?
-kan daarnaast de huur betalen van een eigen appartement in de betere buurten van New York?
-kan ook nog (maandelijks) schoenen van 400 dollar betalen?
-ziet er zo dun uit zonder om te vallen?
-kan dagelijks uit eten betalen?
-loopt altijd in de nieuwste merkkleding…

Misschien zijn er echte mensen die zo’n leven leiden maar ik ben ze alleen nog nooit tegen gekomen. Misschien omdat ik:

a. 4 dagen per week werk om alle vaste lasten op te kunnen hoesten.
b. op dag 5 best gaar ben en het liefst in joggingpak op de bank zit met boekje.
c. merkkleding niet mooi vind, geef mij maar palladiums.
d. ik op manola blaniks binnen no time m’n nek zou breken.
e. ik drie keer per dag eet en dus nooit het ideale ‘sex and the city streefgewicht’ van 50 kilo zal halen.

Ach, het is en blijft een leuke serie die waarschijnlijk ook niet bedoeld is als waarheidsgetrouw. Het is alleen zo jammer dat sommige mensen hun beeld over singles op dxc3xade serie baseren. Altijd op zoek naar de ideale man, elke avond een nieuwe club bezoeken, continue bezig met uiterlijk en last but not least, minstens iedere week hete one night stands met de ware in spxc3xa9…

Misschien ben ik gewoon ouderwets?

Leuk om te horen dat m’n log wordt gelezen!
En dank je wel voor alle reacties…